Ένα απλό ατύχημα του Τζαφάρ Παναχί, η ταινία που πήρε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Κανών 2025. Δικαίως. Ο Παναχί, με απλά υλικά και με απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας πλάθει ήρωες, επαναστάτες της ανθρωπιάς και της καλοσύνης απέναντι στο τυραννικό καθεστώς της χώρας του. Μια βαθιά ανθρώπινη ταινία που ξεπερνά τον πολιτικό της σκοπό για τη συγκεκριμένη χώρα και μιλά για τον άνθρωπο που έχει τη δύναμη να σταματήσει τον κύκλο βίας, που έχει την ανάγκη να συμφιλιωθεί, να συγχωρέσει και να ξεπεράσει το μίσος του απέναντι στον συμπατριώτη του. Ο συμπατριώτης του, άνθρωπος ενός απάνθρωπου καθεστώτος, βρίσκεται στην αντίπερα όχθη , κάνει αυτό το επάγγελμα για να ζήσει, υπερασπίζεται τη δράση και τις ενέργειες του καθεστώτος, κι ενώ στην αρχή νιώθει άσχημα μετά το ξεπερνά έχοντας τη συνείδηση του ήσυχη. Και πως την ηρεμεί; Λέγοντας στον εαυτό του ότι ακόμα κι αν κάνει λάθος για τον άνθρωπο που βασανίζει ή σκοτώνει τότε τον κάνει μάρτυρα οπότε τον «βοηθάει» έτσι να κερδίσει τον Παράδεισο. Μόνο έτσι μπορεί να ασκήσει τόση βία στον συνάνθρωπο του. Κι ενώ η δράση ξεκινά με σκοπό την εκδίκηση τελικά η απογύμνωση του συναισθήματος και το ξέσπασμα εκατέρωθεν στήνουν γέφυρα για να συναντηθούν οι δύο πλευρές έστω και με αργά βήματα, έστω και με ξύλινο πόδι, να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον για να καταφέρουν να λυτρωθούν και να «κοιτάξουν» ένας τον άλλον. Αυτή είναι η δική μου ερμηνεία για το τόσο ηχηρό τέλος της ταινίας.