Hamnet, ταινία της Κλόι Ζάο με Τζέσι Μπακλεϊ και Πολ Μεσκαλ. Μια ταινία σπαραχτική, μαγική, ποιητική όπως ακριβώς αρμόζει σε έναν συγγραφέα σαν τον Ουιλιαμ Σαίξπηρ. Μόνο που δεν πρωταγωνιστεί αυτός αλλά η γυναίκα και τα παιδιά του και μάλιστα δεν αναφέρεται καν το όνομά του παρά μόνο κοντά στο τέλος της ταινίας γιατί μέχρι τότε δεν ήταν ο διάσημος ποιητής- συγγραφέας αλλά ένας πατέρας, ένας σύζυγος που εργάζεται μακριά για την οικογένειά του. Πανέξυπνη βιογραφία χωρίς να είναι βιογραφία μιας και το κύριο θέμα της ταινίας είναι η απώλεια, ο θάνατος, η φύση ως μάνα γη, η τέχνη και πώς αυτή με τη ζωή συνδιαλέγονται για να αντέξει η ανθρώπινη ψυχή τη θνητότητα της και να γίνει πιο βαθιά από τα τραύματα της. Τι υπέροχη σκηνοθεσία που σε κάνει σιγά σιγά να μπαίνεις ολοκληρωτικά μέσα στο σύμπαν της οικογένειας αυτής με την Αγκνες να μοιάζει με ξωτικό πλάσμα, μάγισσα ή νεράιδα, που μάχεται για τα παιδιά της, τον Σαίξπηρ κυνηγημένο από το τεράστιο ταλέντο του να προσπαθεί να το χωρέσει μέσα στη ζωή του και τα παιδιά τους να θυσιάζεται το ένα για το άλλο. Όλες οι ερμηνείες εξαιρετικές αλλά η ερμηνεία τηςΤζέσι Μπάκλεϊ όχι μόνο ξεχωρίζει αλλά «καταπίνει» με τη παρουσία και την υπέροχη φωνή της ότι υπάρχει γύρω της σαν μαύρη τρύπα. Η μουσική, τα σκηνικά, η φωτογραφία, το βιβλίο στο οποίο βασίζεται το σενάριο όλα συμβάλλουν στην αποθέωση της τέχνης κινηματογραφικά και θεματικά ως μια λυτρωτική δύναμη που κάνει τη μάνα και τον πατέρα να «αποχαιρετούν» τον γιο τους καθώς αποχωρεί από τη σκηνή του θεάτρου- ζωής. Να ζει κανείς ή να μη ζει; Να δημιουργείς τέχνη ή να είσαι θεατής και αποδέκτης της τέχνης; Δύο δρόμοι που συναντιούνται στο ίδιο σημείο: τη μνήμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου