Hamnet, [Σχολιασμός ταινίας]

Hamnet, ταινία της Κλόι Ζάο με Τζέσι Μπακλεϊ και Πολ Μεσκαλ. Μια ταινία σπαραχτική, μαγική, ποιητική όπως ακριβώς αρμόζει σε έναν συγγραφέα σαν τον Ουιλιαμ Σαίξπηρ. Μόνο που δεν πρωταγωνιστεί αυτός αλλά  η γυναίκα και τα παιδιά του και μάλιστα δεν αναφέρεται καν το όνομά του παρά μόνο κοντά στο τέλος της ταινίας γιατί μέχρι τότε δεν ήταν ο διάσημος ποιητής- συγγραφέας αλλά ένας πατέρας, ένας σύζυγος που εργάζεται μακριά για την οικογένειά του. Πανέξυπνη βιογραφία χωρίς να είναι βιογραφία μιας και το κύριο θέμα της ταινίας είναι η απώλεια, ο θάνατος, η φύση ως μάνα γη, η τέχνη και πώς αυτή με τη ζωή συνδιαλέγονται για να αντέξει η ανθρώπινη ψυχή τη θνητότητα της και να γίνει πιο βαθιά από τα τραύματα της. Τι υπέροχη σκηνοθεσία που σε κάνει σιγά σιγά να μπαίνεις ολοκληρωτικά μέσα στο σύμπαν της οικογένειας αυτής με την Αγκνες να μοιάζει με ξωτικό πλάσμα, μάγισσα ή νεράιδα, που μάχεται για τα παιδιά της, τον Σαίξπηρ κυνηγημένο από το τεράστιο ταλέντο του να προσπαθεί να το χωρέσει μέσα στη ζωή του και τα παιδιά τους να θυσιάζεται το ένα για το άλλο. Όλες οι ερμηνείες εξαιρετικές αλλά η ερμηνεία τηςΤζέσι Μπάκλεϊ όχι μόνο ξεχωρίζει αλλά «καταπίνει» με τη παρουσία και την υπέροχη φωνή της ότι υπάρχει γύρω της σαν μαύρη τρύπα. Η μουσική, τα σκηνικά, η φωτογραφία, το βιβλίο στο οποίο βασίζεται το σενάριο όλα συμβάλλουν στην αποθέωση της τέχνης κινηματογραφικά και θεματικά ως μια λυτρωτική δύναμη που κάνει τη μάνα και τον πατέρα να «αποχαιρετούν» τον γιο τους καθώς αποχωρεί από τη σκηνή του θεάτρου- ζωής. Να ζει κανείς ή να μη ζει; Να δημιουργείς τέχνη ή να είσαι θεατής και αποδέκτης της τέχνης; Δύο δρόμοι που συναντιούνται στο ίδιο σημείο: τη μνήμη.

Άγριος Σπόρος, [Σχολιασμος θεατρικής παράστασης]

Άγριος Σπόρος, θεατρική παράσταση της Σοφίας Καραγιάννη. Μια παράσταση για τον Έλληνα μεροκαματιάρη που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με νύχια και με δόντια στα χρόνια της κρίσης ακροβατώντας ανάμεσα στη νομιμότητα και στην παρανομία. Ο Σταύρος (Ηλίας Βαλάσης) ο ιδιοκτήτης μιας καντίνας σε μια παραλία καθώς κι ενός χοιροστασίου, που εκτρέφει τα δικά του γουρούνια για να τα σφάξει και να τα φτιάξει σουβλάκια, πέφτει θύμα υποψιών για την εξαφάνιση ενός Γερμανού νεαρού που κατασκηνώνει στη συγκεκριμένη παραλία. Αυτός και η κόρη του (Ανθή Σαββάκη) προσπαθούν να αποδείξουν στους ξένους αλλά και στους Έλληνες συγχωριανούς τους καθώς και στον αστυνομικό φίλο τους (Δημήτρη Μαμιό) ότι «δεν είναι ελέφαντες».

Η καντίνα φαίνεται να είναι η Ελλάδα που προσπαθεί να επιβιώσει κάτω από τον έλεγχο των Ευρωπαίων που μας πετάνε ένα κομμάτι ψωμί, αγοράζουν τη γη μας για ένα κομμάτι ψωμί και μας κουνούν το δάχτυλο δικαιολογημένα στις περισσότερες περιπτώσεις. Το έργο του Γιάννη Τσίρου δεν χαρίζεται σε κανέναν, ούτε στον Έλληνα ούτε στον ξένο. Τον Έλληνα τον παρουσιάζει με όλα του τα ελαττώματα του αλλά και το παιδί του ξένου δυστυχισμένο που παρά την ευημερία του ψάχνει να βρει νόημα στη ζωή του. Επίσης παρουσιάζει πόσο εύκολα στρέφεται ο Έλληνας εναντίον του Έλληνα, πόσο εύκολα όχι μόνο κρίνουμε κάποιον αλλά τον καταδικάζουμε κιόλας στηριζόμενοι σε  διάφορα δικά μας στερεότυπα και προκαταλήψεις. Πρόκειται για ένα δυνατό κείμενο που στηλιτεύει την παθογένεια της κοινωνία μας αλλά και γενικότερα την παθογένεια του έθνους μας. Πολύ καλή η σκηνοθεσία με εμβόλιμες αφηγηματικές σκηνές και κάποιες μη ρεαλιστικές ώστε να αναδειχθούν το κείμενο και οι χαρακτήρες.  Οι ήχοι και η μουσική της παράστασης μας μεταφέρουν ακριβώς στην ατμόσφαιρα και στο περιβάλλον που διαδραματίζεται το έργο. Απρόσμενα πολύ καλή η ερμηνεία του Ηλία Βαλάση, φυσική και αβίαστη η ερμηνεία της Σαββάκη σε αντίθεση με την ερμηνεία του Μαμιού που ήταν πιο επιτηδευμένη. Η τελευταία σκηνή «κουβαλάει» δραματικά όλο το έργο μαζί της με όλο τον σπαραγμό που του αρμόζει γιατί πράγματι ο Έλληνας είναι άγριος σπόρος που καταφέρνει να αντέχει…