Άγριος Σπόρος, [Σχολιασμος θεατρικής παράστασης]

Άγριος Σπόρος, θεατρική παράσταση της Σοφίας Καραγιάννη. Μια παράσταση για τον Έλληνα μεροκαματιάρη που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με νύχια και με δόντια στα χρόνια της κρίσης ακροβατώντας ανάμεσα στη νομιμότητα και στην παρανομία. Ο Σταύρος (Ηλίας Βαλάσης) ο ιδιοκτήτης μιας καντίνας σε μια παραλία καθώς κι ενός χοιροστασίου, που εκτρέφει τα δικά του γουρούνια για να τα σφάξει και να τα φτιάξει σουβλάκια, πέφτει θύμα υποψιών για την εξαφάνιση ενός Γερμανού νεαρού που κατασκηνώνει στη συγκεκριμένη παραλία. Αυτός και η κόρη του (Ανθή Σαββάκη) προσπαθούν να αποδείξουν στους ξένους αλλά και στους Έλληνες συγχωριανούς τους καθώς και στον αστυνομικό φίλο τους (Δημήτρη Μαμιό) ότι «δεν είναι ελέφαντες».

Η καντίνα φαίνεται να είναι η Ελλάδα που προσπαθεί να επιβιώσει κάτω από τον έλεγχο των Ευρωπαίων που μας πετάνε ένα κομμάτι ψωμί, αγοράζουν τη γη μας για ένα κομμάτι ψωμί και μας κουνούν το δάχτυλο δικαιολογημένα στις περισσότερες περιπτώσεις. Το έργο του Γιάννη Τσίρου δεν χαρίζεται σε κανέναν, ούτε στον Έλληνα ούτε στον ξένο. Τον Έλληνα τον παρουσιάζει με όλα του τα ελαττώματα του αλλά και το παιδί του ξένου δυστυχισμένο που παρά την ευημερία του ψάχνει να βρει νόημα στη ζωή του. Επίσης παρουσιάζει πόσο εύκολα στρέφεται ο Έλληνας εναντίον του Έλληνα, πόσο εύκολα όχι μόνο κρίνουμε κάποιον αλλά τον καταδικάζουμε κιόλας στηριζόμενοι σε  διάφορα δικά μας στερεότυπα και προκαταλήψεις. Πρόκειται για ένα δυνατό κείμενο που στηλιτεύει την παθογένεια της κοινωνία μας αλλά και γενικότερα την παθογένεια του έθνους μας. Πολύ καλή η σκηνοθεσία με εμβόλιμες αφηγηματικές σκηνές και κάποιες μη ρεαλιστικές ώστε να αναδειχθούν το κείμενο και οι χαρακτήρες.  Οι ήχοι και η μουσική της παράστασης μας μεταφέρουν ακριβώς στην ατμόσφαιρα και στο περιβάλλον που διαδραματίζεται το έργο. Απρόσμενα πολύ καλή η ερμηνεία του Ηλία Βαλάση, φυσική και αβίαστη η ερμηνεία της Σαββάκη σε αντίθεση με την ερμηνεία του Μαμιού που ήταν πιο επιτηδευμένη. Η τελευταία σκηνή «κουβαλάει» δραματικά όλο το έργο μαζί της με όλο τον σπαραγμό που του αρμόζει γιατί πράγματι ο Έλληνας είναι άγριος σπόρος που καταφέρνει να αντέχει…