Αντιγόνη του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη σε ένα πολύ ωραίο θέατρο, στο Ρωμαϊκό ωδείο στη Νικόπολη Πρεβέζης. Μια εξαιρετική παράσταση με πολύ καλές ερμηνείες, σκηνοθεσία, μουσική, φωτισμούς, και με ισορροπημένο τρόπο παραπομπές στο σήμερα. Όλα έδεναν αρμονικά μεταξύ τους χωρίς τίποτα να «χαλάει» την αρχαία τραγωδία του Σοφοκλή. Ο Μελέτης Ηλίας εξαιρετικός στον ρόλο του βασιλιά Κρέοντα με επιβλητική παρουσία, καθαρό λόγο και κινησιολογία που την υποστήριζε άψογα. Ο Μιχάλης Οικονόμου πολύ καλός ως φύλακας, περνούσε την «κακομοιριά» του ρόλου του με μια λεπτή δόση χιούμορ όπως και η ερμηνεία της Νάνσυς Μπούκλη ως Ισμήνη έστεκε επάξια ως η αδύναμη φωνή της λογικής απέναντι στην αδερφή της. Η κινησιολογία του χορού που παρέπεμπε σε στρατό τόνιζε την απόλυτη υποταγή στην εξουσία αλλά πρόσδιδε και μια δυναμικότητα στον χορό ο οποίος καθόταν στο τραπέζι των αποφάσεων μαζί με τον Βασιλιά έχοντας ενεργό ρόλο στα δρώμενα. Μόνο η Λένα Παπαληγούρα ως Αντιγόνη, αυτή η σπουδαία ηθοποιός ήταν κάπως υποτονική, δεν περνούσε αβίαστα (φάνηκε σαν το προσπαθούσε χωρίς να το νιώθει) το συναίσθημα και κυρίως τον θρήνο της αφοσιωμένης αδερφής που δεν φοβάται να πεθάνει προκειμένου να τιμήσει τον νεκρό αδερφό της…ίσως δεν ήταν η μέρα της. Κατά τα άλλα, σκηνοθετικά η παράσταση είχε ροή και σε «τραβούσε»εξολοκλήρου στον μεστό και πυκνό λόγο του αρχαιοελληνικού κειμένου γεμάτο νοήματα, διλλήματα, ηθικές αρχές, πολιτικές θέσεις και τον άνθρωπο στη μέση ως τραγικό πρόσωπο «να γίνεται ταυτόχρονα θαύμα και κτήνος».
