Μια άλλη Θήβα [Σχολιασμός θεάτρου]

Μια άλλη Θήβα, του Σέρχιο Μπλάνκο σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου με τους Θάνο Λέκκα και Δημήτρη Καπουράνη. Με μια φράση θα τη χαρακτήριζα: Μια άλλη παράσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι παίζεται τέταρτη χρονιά, γεμίζει θέατρα, κόσμος και κριτικοί την εξυμνούν. Το κείμενο πολυεπίπεδο, η σκηνοθεσία αξιόλογη, οι ερμηνείες εξαιρετικές με τον Δημήτρη Καπουρανη να ερμηνεύει εξαίσια και να μπαίνει αβίαστα, από τη μία στιγμή στην άλλη, σε δύο ρόλους. Το ανέβασμα και το κατέβασμα του φερμουάρ της ζακέτας του ήταν η απειροελάχιστη προετοιμασία του για να αλλάξει ρόλο. Συγκεκριμένα όταν παίζει τον πατροκτόνο είναι καθηλωτικός (κινήσεις, σώμα, φωνή τα πάντα άλλαζαν πάνω του, άλλωστε δικαίως βραβεύτηκε με το βραβείο Χορν για αυτόν τον διπλό ρόλο). Αλλά και ο Θάνος Λέκας που υποδύεται τον συγγραφέα είναι πολύ καλός. Η ερμηνεία του διακατέχεται από ευαισθησία και ισορροπεί άνετα ανάμεσα στα λεπτά όρια προσέγγισης-νοιάξιμου και εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον οποίον θέλει να εμπνευστεί για να γράψει το θεατρικό του έργο στην αρχή αλλά μετά να τον πλησιάζει ουσιαστικά και ειλικρινά (ίσως να τον αδικεί λίγο το κείμενο γιατί δεν μπαίνει σε βάθος στον δικό του χαρακτήρα και τα ξεσπάσματα θυμού του ήταν λίγο παράταιρα). Όσον αφορά το κείμενο, είναι απορίας άξιον και θαυμασμού πως κατάφερε ο συγγραφέας να χωρέσει και να τα κάνει να κουμπώσουν μεταξύ τους τόσα θέματα σε μια υπόθεση πατροκτονίας (με κίνδυνο βέβαια σε κάποια σημεία να μην είναι τόσο «σφιχτοδεμένο»). Ξεπηδούν από το κείμενο του ο δικός μας Οιδίποδας που ήταν εντέλει πατροκτόνος ή δεν ήταν αφού δεν γνώριζε ότι σκότωνε τον πατέρα του,  ο Φρόυντ που μας λέει ότι όλοι κατά βάθος θέλουμε να «σκοτώσουμε» τον πατέρα μας, ο Ντοστογέφσκι με τους αδερφούς Καραμαζωφ και τη δική τους πατροκτονία, ο Άγιος Μαρτίνος που «συνδέεται» μεταφυσικά με τον πατροκτόνο Μαρτίν, το μπάσκετ, ένα «ξεκάθαρο» άθλημα που πάντα έχει έναν νικητή και έναν ηττημένο (άσπρο-μαύρο, τίποτα γκρίζο). Και όλα αυτά ενώ ετοιμάζεται μια παράσταση με θέμα την πατροκτονία και πάνω στη δημιουργία της προκύπτουν προβληματισμοί- διαξιφισμοί όπως  πραγματικότητα με τέχνη (ποια είναι πιο «όμορφη»), ρόλος με πραγματικό πρόσωπο (και ταύτιση αυτών σε κάποια σημεία), μίμηση με υποκριτική, γνήσιο και αντίγραφο (ευφυές σημείο: τα ακριβά αθλητικά παπούτσια που τα φοράει ο ψεύτικος Μαρτίν και τα «μαϊμού» που τα φοράει το πραγματικό πρόσωπο , ο αληθινός Μαρτίν. )Παρακολουθήσαμε λοιπόν μια παράσταση μέσα σε μια παράσταση, κείμενο μέσα στο κείμενο, ρόλος μέσα στον ρόλο, όλα να λειτουργούν σε πολλά επίπεδα και το σημαντικότερο χωρίς 
να κάνουν τον θεατή να κουράζεται και να χάνεται επουδενί. Στη σκηνοθεσία μπορεί ο Θεοδωρόπουλος να μην έκανε κάτι ξεχωριστό (δεν χρειαζόταν άλλωστε) αλλά και μόνο που διάλεξε αυτό το έργο να παιχτεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα κερδίζει όλα τα εύσημα. Τι άλλο να πει κανείς για αυτήν την παράσταση παρά μόνο ότι θα τη σκεφτόμαστε για αρκετό καιρό και ας ελπίσουμε ότι ήρθε για να μείνει και να εδραιωθεί στην ελληνική θεατρική πραγματικότητα.