Ο τελευταίος Βίκινγκ, ταινία του Άντερ Τόμας Τζένσεν με τον εξαιρετικό Μαντς Μικελσεν. Μια ενδιαφέρουσα ταινία που δεν μπορείς να την κατατάξεις σε κατηγορία, είναι λίγο από όλα, μαύρη κωμωδια, αστυνομικό θρίλερ, δράμα. Ενώ αυτό φαίνεται σαν μειονέκτημά της, τελικά η ταινία καταφέρνει να «ζει» σε πολλές πραγματικότητες όπως ακριβώς και οι χαρακτήρες της. Μέσα στη μαυρίλα και την τραγελαφικότητα της καταπιάνεται με πολλά θέματα
όπως βαριά παιδικά τραύματα, πόσο σχετική και εύθραυστη είναι η ασχήμια με την ομορφιά,
πόσο διαφορετικός και μοναδικός είναι ο κάθε άνθρωπος και καταλήγει στο ότι δεν θα υπήρχε η ανθρωπότητα αν είμασταν όλοι ίδιοι σωματικά και ψυχικά (εκπληκτικό το αλληγορικό παραμύθι στην αρχή και στο τέλος της ταινίας που δείχνει ότι η επιβολή της εξομοίωσης με το σύνολο, της μαζικοποίησης και του κομφορμισμού εις το όνομα της δικαιοσύνης και της ισότητας οδηγεί στην καταστροφή του ανθρώπου και όχι στην αποδοχή και την αλληλεγγύη). Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι πολύ καλές αλλά με τον σπουδαίο ηθοποιό Μαντς Μικελσεν να ξεχωρίζει αφού σε κάνει να καταλάβεις και μόνο με το βλέμμα του ότι «κάτω»από την προσωπικότητα του τρελού που υποδύεται υπάρχει ο γνωστικός που ξέρει ακριβώς τι κάνει… Αν το σενάριο δεν είχε κάποιες αστοχίες θα ήταν μια πραγματικά ευφυής ταινία μέσα στη «βλακώδη» τρέλα της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου